سپس این سوال مطرح می شود: محتوا کجاست؟ هنوز آنجا نیست؟ این خیلی بد نیست، یک نسخه ساختگی برای نجات وجود دارد. اما بدتر از آن، اگر ماهی در قوطی جا نگیرد، چه می‌شود، پای آن برای چکمه بزرگ است؟ یا به کوچک؟ برای جملات کوتاه، برای بسیاری از عناوین، تصاویر بیش از حد بزرگ برای طرح پیشنهادی، یا خیلی کوچک، یا متناسب هستند، اما بنا به دلایلی کسل کننده به نظر می رسند.

مراجعه کننده ای که به دلایلی ناراضی است یک مشکل است، مراجعه کننده ای که ناراضی است اگرچه نمی تواند کاملاً روی آن انگشت بگذارد بدتر است. این احتمال وجود دارد که همکاری، ارتباط و پست های بازرسی وجود نداشته باشد، فرآیندی با جزئیات مورد نیاز توافق یا مشخص نشده باشد. این استراتژی محتوا از همان ابتدا به هم ریخته است. اگر این همان چیزی است که فکر می کنید برعکس آن چطور؟ چگونه می توان محتوا را بدون طراحی ارزیابی کرد؟ بدون تایپوگرافی، بدون رنگ، بدون چیدمان، بدون سبک، همه چیزهایی که سیگنال های مهمی را که فراتر از متن صرف است، سلسله مراتب اطلاعات، وزن، تاکید، تاکیدات مورب، اولویت ها، همه آن نشانه های ظریف که جذابیت بصری و احساسی را نیز به خواننده منتقل می کنند.

A client that’s unhappy for a reason is a problem, a client that’s unhappy though he or her can’t quite put a finger on it is worse. Chances are there wasn’t collaboration, communication, and checkpoints, there wasn’t a process agreed upon or specified with the granularity required. It’s content strategy gone awry right from the start. If that’s what you think how bout the other way around? How can you evaluate content without design? No typography, no colors, no layout, no styles, all those things that convey the important signals that go beyond the mere textual, hierarchies of information, weight, emphasis, oblique stresses, priorities, all those subtle cues that also have visual and emotional appeal to the reader.